Η Αμαλία και τα φαντάσματα, βιβλίο 4

Μετά από πολλές περιπέτειες η μικρή Αμαλία έφτασε πια στην τελευταία τάξη του Διδασκαλείου στο Αρσάκειο. Ήταν πολύ χαρούμενη, σε λιγότερο από ένα μήνα θα έδινε εξετάσεις και θα έπαιρνε το πτυχίο της δασκάλας. Κάποιος όμως ήθελε να τη σταματήσει, να τη διώξει απ΄ το σχολείο- κι αυτός ο κάποιος δεν ήταν άνθρωπος, ήταν φάντασμα! Θα μου πείτε: Υπάρχουν φαντάσματα; Έλα ντε, υπάρχουν; Οι τρομαγμένες συμμαθήτριες πιστεύουν ότι υπάρχουν. Η Αμαλία με τη φίλη της τη Φωτεινή όμως διαφωνούν. Κάτι άλλο συμβαίνει. Τι όμως; Γι’ αυτό γίναν ντετέκτιβ και σήκωσαν τον κόσμο ανάποδα για να ανακαλύψουν την αλήθεια: Ήταν πράγματι φάντασμα αυτό που τις απειλούσε ή μήπως κάποιος έκρυβε ένα τρομερό μυστικό; Εδώ σταματάμε. Δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε τίποτα άλλο. Άλλωστε το μυστήριο δεν το λύσαμε εμείς, η Αμαλία και η Φωτεινή το έλυσαν! «Ήθελα να καταλάβουν τα κορίτσια ότι τα προνόμια που απολαμβάνουν σήμερα δεν τα είχαν πάντα. Τώρα όλες πάνε σχολείο. Τότε ελάχιστες μπορούσαν. Για να μορφωθεί ένα κορίτσι τον 19ο αιώνα έπρεπε να δώσει μάχη με την κοινωνία, με τους γονείς, με τα στερεότυπα που το ήθελαν κλεισμένο στο σπίτι να φροντίζει τους άλλους. Γι’ αυτό η ηρωίδα μου είναι κορίτσι. Ήθελα να καταλάβουν όλα τα σημερινά παιδιά ότι τίποτα ωραίο δε γίνεται από μόνο του. Αν επιθυμούν κάτι, πρέπει να δώσουν μάχη, όπως έδωσε η φτωχή Αμαλία από την Κυψέλη για να καταφέρει να γίνει δασκάλα. Το κοριτσάκι του 19ου αιώνα έχει τα χαρίσματα που εύχομαι όλα τα σημερινά κορίτσια να αποκτήσουν: εξυπνάδα, τόλμη, επιμονή, φαντασία και χιούμορ. Γιατί τα κορίτσια μπορούν πλέον να γίνουν δασκάλες, αλλά ακόμα και σήμερα, δύο αιώνες μετά, την ισότητα δεν την έχουν αποκτήσει ακόμα…» ΛΕΝΑ ΔΙΒΑΝΗ